Dyrektor produkcji, który nie znał tych 3 heurystyk…

Dyrektor produkcji nie musi znać podręczników psychologii. Ale heurystyki poznawcze – czyli skróty myślowe, które mózg stosuje, żeby szybciej podejmować decyzje – i tak działają w jego głowie. Problem zaczyna się tam, gdzie te heurystyki zderzają się z bardzo złożonym procesem, jakim jest śrutowanie: ścierniwo, śrutownica, części zużywające się w różnym tempie, operatorzy, wymagania końcowego klienta, antykorozja. Trzy konkretne heurystyki poznawcze potrafią sprawić, że nawet doświadczony szef produkcji broni decyzji, które są dla firmy zwyczajnie nieopłacalne:

• heurystyka dostępności,
• heurystyka zakotwiczenia,
• heurystyka status quo.

Zobacz, jak działają – i jak widać je w praktyce na przykładzie procesu śrutowania.

Heurystyka dostępności – „gdyby był problem, już bym o tym wiedział”

Heurystyka dostępności polega na tym, że to, co łatwo przychodzi nam do głowy, uznajemy za częste, typowe i ważne. Jeśli dyrektor nie pamięta poważnej awarii śrutownicy, zatrzymania całej hali czy spektakularnego „pożaru”, mózg podpowiada: „Gdyby ze śrutowaniem był problem, na pewno bym o tym wiedział”. Tymczasem w tle może się dziać:

• rosnąca liczba reklamacji związanych z powłoką,
• poprawki w malarni, które zjadają jej przepustowość,
• operatorzy, którzy codziennie „ratują proces”, żeby jakoś to szło,
• nadgodziny, które nikogo nie bolą, bo „ludzie sobie dorabiają”.

Brak dużego dramatu = złudzenie, że problemu nie ma. To klasyczne działanie heurystyki dostępności: skoro nie pamiętasz mocnego przykładu, uznajesz, że kłopot jest marginesem, a nie systemowy problemem.

Heurystyka zakotwiczenia – „tani śrut = tani proces”

Heurystyka zakotwiczenia polega na tym, że pierwsza liczba, doświadczenie lub informacja stają się „kotwicą”, względem której oceniasz wszystko inne. Przykład z produkcji: Kilka lat temu dyrektor wynegocjował świetną cenę ścierniwa. Zjechali z wyższej ceny na cenę X. W głowie została kotwica: „Mamy tani śrut, zrobiliśmy dobrą robotę.” Od tego momentu:

• każda oferta „w okolicach tej pierwotnie wynegocjowanej ceny X albo niżej” wydaje się dobra,
• raport „koszt ścierniwa na tonę konstrukcji” wygląda przyjemnie,

Nikt nie pyta, czy ten śrut:

• nie generuje więcej pyłu,
• nie wydłuża czasu śrutowania,
• nie zwiększa zużycia energii,
• nie przyspiesza zużycia części w turbinach,
• nie generuje więcej nadgodzin operatorów.

Heurystyka zakotwiczenia trzyma dyrektora przy cenie tony ścierniwa, a nie przy rzeczywistym koszcie całkowitym procesu śrutowania.

Heurystyka status quo – „zawsze tak śrutowaliśmy”

Heurystyka status quo to skłonność do faworyzowania obecnego stanu rzeczy tylko dlatego, że jest znany i „oswojony”. W głowie często brzmi to tak: „Zawsze tak śrutowaliśmy, nie ma sensu ruszać czegoś, co działa.” Problem w tym, że dziś:

• wymagania klientów co do trwałości powłok i gwarancji na nie są coraz wyższe,
• konstrukcje często narażone są na ciężkie warunki atmosferyczne,
• a konkurencja potrafi policzyć cały proces „od ścierniwa po reklamację”.

Proces śrutowania, który od 10 lat wygląda tak samo, przy zmieniającym się rynku już dawno przestał być „neutralny” – zaczął ciągnąć firmę w dół. Heurystyka status quo broni go tylko dlatego, że jest stary i znany, a nie dlatego, że jest najlepszy.

Historia pewnego dyrektora i trzech heurystyk

Wyobraźmy sobie fabrykę ciężkich konstrukcji stalowych. Przelotowa śrutownica wirnikowa – przez nią przechodzi większość detali przed malarnią. Dyrektor produkcji – Pan Marek.

Heurystyka dostępności w akcji

Od lat nie było poważnej awarii śrutownicy. Utrzymanie ruchu ogarniało bieżące tematy, nikt nie meldował katastrofy. Przez pryzmat heurystyki dostępności Pan Marek widział to tak: „Ze śrutownicą jest w porządku. Jakby coś było nie tak, miałbym to na biurku.”. Nie docierało do niego, że:

• malarnia raportuje coraz gorszą adhezję,
• dział jakości ma więcej uwag do nałożonych powłok,
• handlowcy coraz częściej słyszą: „po niecałym roku pojawia się pierwsza korozja”.

Brak głośnego „bum” powodował, że problem był dla niego niewidoczny.

Heurystyka zakotwiczenia – cena tony zamiast kosztu procesu

Kilka lat wcześniej Marek wynegocjował dobry kontrakt na śrut. Cena spadła, firma była zadowolona, on też. W głowie zakotwiczyło się: „Cena X za kilogram = tanio i dobrze.” Nowy dostawca utrzymał podobny poziom cenowy, więc:

• w Excelu wszystko wyglądało poprawnie,
• kolumna „koszt ścierniwa na tonę konstrukcji” świeciła się na zielono.

Nikt jednak nie policzył, że:

• charakterystyka pracy ścierniwa się zmieniła,
• czas śrutowania wzrósł dla większości detali,
• turbiny mieliły dłużej,
• rachunki za energię systematycznie rosły,
• operatorzy praktycznie non stop wyrabiali nadgodziny.

Heurystyka zakotwiczenia trzymała Marka przy cenie X zł/kg, choć koszt przygotowania 1 m² powierzchni był znacznie wyższy.

Heurystyka status quo – obrona starego procesu

Proces śrutowania od lat wyglądał identycznie:

• ten sam sposób zasypywania ścierniwa,
• ta sama „kontrola wzrokowa” efektu,
• brak regularnej analizy miksu ścierniwa i profilu chropowatości.

Technolog coraz częściej mówił: „Musimy inaczej dobrać ścierniwo i parametry. Klienci wymagają konkretnych zakresów profilu, inaczej nie dowieziemy gwarancji na nałożone powłoki. Heurystyka status quo podsuwała Markowi prostą odpowiedź: „Nie rozwalajmy procesu, który działa. Tak robimy od lat i jakoś to idzie.” To „jakoś” oznaczało: coraz więcej poprawek, reklamacji i ukrytych kosztów.

Podsumowanie

Trzy heurystyki poznawcze – dostępności, zakotwiczenia i status quo – potrafią skutecznie wypaczyć decyzje podejmowane w produkcji, nawet przez doświadczonych dyrektorów. Przez nie realne problemy procesu są niewidoczne, a firma trzyma się rozwiązań, które tylko „wydają się dobre”. Artykuł pokazuje, jak te mechanizmy działają w praktyce i jak prowadzą do ukrytych kosztów oraz spadku jakości. Wnioski są proste: bez świadomego zarządzania procesem i regularnej optymalizacji produkcja płaci za decyzje, które nigdy nie powinny zapaść.